نگاه مي كني به چشمان بيقرارم اما هيچ نمي پرسي كه كدامين حادثه، اقيانوس آرام چشمانم را طوفاني كرده است.
مي روي و نگاه نمي كني كه امواج اين اقيانوس طوفان زده چگونه خودش را به ديواره هاي ساحلي پلكانم مي كوبد و مي خواهد كه سرريز شود و من سدي مي بندم مقابلش و تو هرگز نمي فهمي كه آسمان دلم چگونه ابري شد.
اي كاش هرگز نمي آمدي و با آن چشمان خالي از احساس خود آرامش اقيانوس مرا بر هم نمي زدي.
اي كاش....
اي كاش من بركه اي كوچك بودم كه زود آرام مي يافت نه اقيانوس بيكراني كه هرگز آرامش نيافت.