گفتي كه سر زمين قلبم بيشه ي سبز آرزوها و مامن پرستوي احساس است. گفتي كه نگاهم اقيانوس بيكران آرامش و صدايم ضرب آهنگ مرغان خوش آواز است.
   اما...اي كاش...اي كاش چنين دروغ نمي گفتي، زيرا مدتي ست كه در اين بيشه ي سبز خبري از پرستوي كوچ كرده ي احساست به سوي من نيست و كشتي آرزوهايت در اقيانوس آبي و آرام چشمانم مگر مي شود غرق شده باشد زيرا كه آن نيز مدت هاست در ساحل امن من لنگر نينداخته است.
   راستي در سفر دريايي ات به سوي من در كناره ي كدامين جزيره آرام يافته اي كه هنوز فانوس دريايي چشمانم براي آمدنت چشمك مي زند.
   اين بيشه ي سبز مدتي ست كه رو به خزان گذاره است.

نمي دانـم چه مي خـواهـم بگـويـم              زبـانم در دهـان بـاز، بسـتـه سـت
در تنـگ قفـس بـاز ست و افســوس             كه بـال مرغ آوازم شـكسـته سـت
نمي دانــم چه مي خـواهـم بگــويم             غـمـي در استـخــوانــم مي گـدازد
خـيـــال نـاشــنـاسـي آشـــنـا رنــگ             گـهي مي سـوزدم، گـه مـي نـوازد
گهي در خاطرم مي جوشد اين وهم            ز رنگ آمــيـزي غــم هـاي انــبـــوه
كه در رگ هام جـاي خـون روان ست            سـيه داروي زهــرآگــيـــن ِ انــــدوه
فـغـــانـي گــرم و خـون آلـود و پـر درد             فرو مي پيـچـدم در سينـه ي تنگ
چــو فريــاد يـكـي ديــوانـه ي گـنـــگ             كه مي كوبد سر شوريده بر سنگ
سرشكي تلخ و شور از چشمه ي دل          نهان در سينه مي جوشد شب و روز
چــــنـان مــار گـــرفــتـــاري كــه ريـــزد           شرنگ خشمش از نيش جگر سوز
پريـشـان سـايـه اي آشــفتـه آهـنـگ            ز مـغـــزم مـي تـراود گـيـج و گـمـراه
چـو روح خـوابـگـردي مـات و مـدهـوش          كه بي سامـان به ره افتد شـبانگاه
درون سـيـنـه ام درديـسـت خـونـبـــار           كه همچـون گـريـه مي گـيـرد گلـويم
غـــمـي آشـفتـه، دردي گـــريــه آلـود            نمي دوانـم چـه مي خواهـم بگويم
__________________
ه.الف.سايه  همجوعه ي سراب

بهار می شود

در شب من خنده ي خورشيد باش

ستاره ها غمگین می شوند اگر